شخص امام عصر عليه السلام به بحث غيبت عنايت خاصى دارد زيرا شيخ صدوق قدس سره كه يكى از اركان محدثين شيعه و از بزرگان جهان تشيع و فقاهت است در مقدمۀ كتاب كمال‌الدين و تمام النعمه مى‌نويسد:

مدتى در نيشابور توقف داشتم، حال آنكه زن و فرزند و برادران همه در شهر رى بودند و شبى در فكر رفته بودم كه چرا اينگونه اتفاق افتاده (ظاهراً اين جدائى باعث غم و غصه ايشان شده بود و برايش مشكل ايجاد كرده بود) و با همين فكر بخواب رفتم و در عالم رؤيا ديدم كه در مسجدالحرام هستم و مشغول طواف كردن در اطراف بيت بودم و بعد از شوط هفتم استلام حجر نمودم و دعاى آن را خواندم: اَمٰانَتيٖ اَدَّيْتُهٰا وَمِيثٰاقيٖ تَعَاهَدْتُهُ لِتَشْهَدَ ليٖ بِالْمُوٰافاةِ، «اين امانت و پيمان من است با تو، تا در موقعش به آن شهادت دهى» ، آنگاه مولايم صاحب الزمان را ديدم كه بر در خانۀ كعبه ايستاده بود و من با حالى پريشان به نزد ايشان رفتم. حضرت به چهرۀ من نگاه كرد و فرمود: چرا در باب غيبت كتابى تاليف نمى‌كنى تا اندوهت زائل گردد؟ عرض كردم: يابن رسول اللّٰه رساله‌هائى تاليف نموده‌ام (اشاره به اينكه در خلال مباحث و تأليفات در اين موضوع نيز بحث كرده‌ام) ، حضرت فرمود: كتابى مستقل پيرامون غيبت بنويس و غيبتى كه براى بعضى از انبيا رخ داده در آن كتاب متذكر شو، شيخ صدوق مى‌نويسد وقتى بيدار شدم تا طلوع فجر به دعا و گريه پرداختم و چون صبح دميد به تأليف اين كتاب (كمال‌الدين و تمام النعمه) مشغول شدم.(1)

پی نوشت:

1) . كمال الدين و تمام النعمه مترجم: ص ۶.

منبع: دوازده گفتار درباره دوازدهمین حجت خدا حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف , حسین اوسطی، ص133